Last In, First Out

“Alex, can we have a quick chat?”

Ito ang nasambit sa akin ng Boss ko halos isang buwan na din ang nakakaraan. Pagkarinig na pagkarinig ko pa lang ng mga salitang ‘yan, alam ko na kaagad ang gusto niyang aming pag-usapan.

Somehow I sort of expected it. Hindi na din ako masyadong nabigla. Even before the reorganization, alam ko na na nanganganib ako sa trabaho ko. Nakakalungkot, pero wala naman akong magagawa.

During the reorganization meetings, ako na mismo ang nag-initiate at nagparinig sa Boss ko na I’d want to be transferred to Sales. I was already trying to strategize that time kasi alam kong overmanned kami sa Resource Team. Mas manganganib ako kapag nag-stay pa ako dun.

And he readily agreed. He saw the potential in me to do Sales full-time. With my new role, I was given the task to launch a new product. Binigyan din niya ako ng target, which I think is quite outrageous (Remember my other post? Equivalent to 10M Pesos WTF?!). Despite that, hindi ako nagreklamo. Mahal ko kasi ang company na ‘to (TOTOO!). Malaki ang respeto ko sa Boss ko, at masaya ako kapag kasama ko ang mga colleagues ko. And I know as well that we’re already desperate. I'd want to help us survive these trying times.

I don’t want to go into full details. Mahirap na baka mabasa pa ‘to ng Boss ko. Ayokong makulong! Hehehe. Sabihin na lang nating all our efforts didn’t bear that much fruit. Sabi nga sa isang kanta, "I did my best, but I think my best wasn't good enough..."

Hanggang sa dumating na ang Judgment Day na kinatatakutan ng lahat. As I’ve mentioned in my previous post, I was the first who got booted out. Hanggang sa katapusan na lang ako sa trabaho ko.

Marami sa mga kaibigan ko ang nagtatanong kung OK lang daw ba ako at kung ano na ang plano ko. Hmmm… ang masasabi ko lang sa ngayon, nakatulong ng malaki sa akin ang librong The Secret. At muli kong pinasasalamatan ang taong nagbigay sa akin nun.