Letter to Boss

Dear Boss,

This letter may come as a surprise to you. I’m writing this now as I may not be able to get a chance to talk to you again in private and express my sincerest gratitude and appreciation. Working with you and the rest of the team has been a great experience and, I must say, quite a delight. I’ve learned so much, and it has paved way for me to grow more, not just as a worker, but as an individual as well.

I’d be forever indebted by the kindness that you’ve shown me, and for always believing in me & my potentials. You may not realize this, but I’ve always looked up to you as a leader and as a mentor. I have so much respect for you, and always been impressed by the way you communicate & the way you handle and manage most things. What’s more endearing about you is that you’re such a family-oriented person, a trait which is very Filipino-like. You have a sweet wife and such cute kids, and I could see how important your family is to you.

One of the things that saddens me now is I know I still have a lot of things to learn from you, but I have to face this painful truth: that my stay with the company has to end. But as you’ve said, due to the difficult times now, you really have to make this decision, which I fully understand and respect. I know that your main responsibility is to look into the company’s welfare, and letting me go is just one of the sacrifices that you have to make.

I will definitely miss the whole team. Not only I have maintained good working relationships with each and every one of you, but I have also cultivated wonderful friendships as well that are definitely worth keeping.

I fervently believe that the company, which I’ve learned to love, will be able to endure and surpass this crisis. I know it’s quite tough, but as Gene Kranz of the Apollo 13 Mission once said, “Failure is not an option.”

Again, thank you.



Best regards,

The Gasoline Dude

Last In, First Out

“Alex, can we have a quick chat?”

Ito ang nasambit sa akin ng Boss ko halos isang buwan na din ang nakakaraan. Pagkarinig na pagkarinig ko pa lang ng mga salitang ‘yan, alam ko na kaagad ang gusto niyang aming pag-usapan.

Somehow I sort of expected it. Hindi na din ako masyadong nabigla. Even before the reorganization, alam ko na na nanganganib ako sa trabaho ko. Nakakalungkot, pero wala naman akong magagawa.

During the reorganization meetings, ako na mismo ang nag-initiate at nagparinig sa Boss ko na I’d want to be transferred to Sales. I was already trying to strategize that time kasi alam kong overmanned kami sa Resource Team. Mas manganganib ako kapag nag-stay pa ako dun.

And he readily agreed. He saw the potential in me to do Sales full-time. With my new role, I was given the task to launch a new product. Binigyan din niya ako ng target, which I think is quite outrageous (Remember my other post? Equivalent to 10M Pesos WTF?!). Despite that, hindi ako nagreklamo. Mahal ko kasi ang company na ‘to (TOTOO!). Malaki ang respeto ko sa Boss ko, at masaya ako kapag kasama ko ang mga colleagues ko. And I know as well that we’re already desperate. I'd want to help us survive these trying times.

I don’t want to go into full details. Mahirap na baka mabasa pa ‘to ng Boss ko. Ayokong makulong! Hehehe. Sabihin na lang nating all our efforts didn’t bear that much fruit. Sabi nga sa isang kanta, "I did my best, but I think my best wasn't good enough..."

Hanggang sa dumating na ang Judgment Day na kinatatakutan ng lahat. As I’ve mentioned in my previous post, I was the first who got booted out. Hanggang sa katapusan na lang ako sa trabaho ko.

Marami sa mga kaibigan ko ang nagtatanong kung OK lang daw ba ako at kung ano na ang plano ko. Hmmm… ang masasabi ko lang sa ngayon, nakatulong ng malaki sa akin ang librong The Secret. At muli kong pinasasalamatan ang taong nagbigay sa akin nun.

Booted Out

Psssttt. Meron akong ibubulong sa ‘yo.

Iilang tao lang ang pinagsabihan ko nito. Mga kaibigang pinagkakatiwalaan ko lang. Noong una ayoko talaga munang sabihin sa lahat kasi nahihiya ako. Mayabang kasi ako (medyo lang naman hehehe) kaya medyo masakit din sa ego.

Ready ka na ba sa sasabihin ko? Pasensiya na kung pa-suspense.

(Drumroll)

.
.
.

It’s official. I’m now a recession casualty.

.

.

.

Ito ‘yung problema na nababanggit ko dati pa. Ito din ‘yung totoong rason kung bakit matagal-tagal na din akong hindi active sa blogging. Matatanggal na kasi ako sa trabaho ko. Hanggang katapusan na lang ako ng Abril sa kumpanyang pinagtrabahuan ko ng walong buwan dito sa Singapore.

Para sa buong kuwento ng mga nangyari, abangan niyo na lang sa mga susunod na posts ko. Hindi ko pa nasimulang isulat, pero baka mahaba-habang kuwentuhan ‘yun.

Kaya’t kung may trabaho ka ngayon, tama na ang pagiging reklamador at matuto kang magpasalamat. I will tell you, you are blessed. At least hindi mo naranasan ang ma-retrench tulad ng maraming OFWs ngayon dahil sa global economic crisis.

Pahabol ng isang Rakista

Pucha me humabol na naman ng berdei greeting! Anong petsa na? Hehehe. = D

Pero sabi nga nila, huli man daw at magaling, magaling pa din. (Huh? Anlabo.)

Salamat sa isang kewl na kewl na rakista na si Taps para sa picture na 'to, at sa kanyang honeybunchy na si Lovalot. Panalo ang hairstyle mo dito Taps! Aiza Seguerra look. *LOLz*

Hepenebersere, Etc.

I’m going through something right now.

Ito ‘yung reason kung bakit gusto ko munang mag-hiatus sa blogging. Gusto ko munang mapag-isa. Gusto kong mag-isip. Gusto kong planuhin ang mga susunod kong gagawin.

Medyo OK pa naman ako. Malaking bagay talaga ang nagagawa ng introspection sa ganitong panahong may mga problema na dumadating sa buhay ko. Siyempre kasama din sa aking mga coping mechanisms ang Plurk pag-focus at pag-count ng mga blessings, no matter how small they seem to be, na ibinibigay sa atin ng Diyos.

Gusto ko sanang pasalamatan din ang mga kaibigang nalapitan ko nung mga time na gusto ko ng kausap: sina Chroneicon at Umleo23. Chie Chie, salamat sa pakikinig, sa mga advices at sa pangungumusta lagi. Leonard, natatawa ako sa ‘yo kahit brutal kang magbigay ng advice, pero sobrang na-appreciate ko kahit ganun. Gagu ka, at matuto kang gumalang dahil mas matanda pa din ako sa 'yo! Hahaha jowk lang! = D

**********

Isang taon na!

This is one reason why I still manage to smile and be grateful. Isang taon na ang pagkakaibigan ng mga GREENIES at LASHING HEROES! Woot woot!

Parang kailan lang nung unang nagkita-kita ang apat na Bloggers na sina Greenpinoy, Lethalverses, Chroneicon at ang pinaka-pogi sa apat (ehermmm!), si Ako. (Walang kokontra!) Tinawag kaming LASHING HEROES, at habang patagal ng patagal eh palaki ng palaki din ang barkadahan na tinatawag ngayon sa pangalang GREENIES.

Nami-miss ko na sila ng sobra. Ito ‘yung mga panahong gusto ko silang makasama at maka-inuman.

To more years of love and friendship, a toast!

LASHING HEROES

GREENIES

**********

Gusto ko din sanang pasalamatan ang mga taong humabol sa pagbibigay ng picture greetings para sa aking Berdei: Si Prinsesa000 at si Atty. Rosa. Kahit pasaway dahil hindi na-meet ang deadline, na-appreciate ko pa din. Sa susunod ko na lang isasama sa video. Hehehe. Salamats! = D

Atty. Rosa

Prinsesa000