Current State

I'm a little down today.

Pakiramdam ko naglalakbay ako sa isang pagkahaba-habang daan. Naglalakad lang. Walang ibang taong nakikita.

Nagsisimula na akong mapagod. Sumasakit na ang mga hita at paa sa kalalakad. Hindi ko pa makita ang dulo ng daan na tinatahak.

Napaisip ako.

Bakit nga ba ulit ako nandito?

Saan nga ba ulit ako pupunta?

Roller Coaster

Nanaginip ako kaninang umaga.

Kanina kasing alas-kwatro, na-alimpungatan ako. Lagi akong ganun. Nagigising kapag dis-oras na ng gabi. Kaya kanina, pinilit kong hindi na makatulog ulit dahil alam kong mas lalo lang mahihimbing ang tulog ko. Kailangan ko pa namang pumasok ng maaga sa opisina.

Ang ginawa ko, binuksan ko ang Internet at nanood na lang ng football. Final game na kasi, Manchester United vs. Barcelona. (Talo ang Manchester. 2-0. Ampf.)

Pero dahil na din siguro sa sobrang pagod at antok, nakatulog ulit ako.

Nagising na lang ako sa loob ng MRT. Gabi na, at sobrang andaming tao. Hindi ko lang malaman kung MRT ba ito sa Pilipinas o dito sa Singapore. Pero ang alam ko, pauwi na ako nun ng bahay.

Bigla kong nakita si Mama. Nagulat ako. Naisip ko, bakit nandito siya sa tren? Saan siya galing? Habang papalapit ako sa kanya, mas lalo kong ikinagulat ang nakita ko. Aba, kasama niya si Papa! Huh?! Buhay si Papa?! Pareho silang nakangiti at parang nagbubungisngisan. Naging masaya naman ako nung makita ko silang dalawa dahil mukha din silang masaya pareho.

Huminto bigla ang tren. Bumukas ang mga pinto. Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, nadala ako palabas ng MRT. Teka, hindi pa ako bababa! Hindi pa 'yun ang istasyon na kailangan kong babaan! Malayo pa ito sa bahay namin! Wala naman akong nagawa. Andami kasi sobra ng taong nagmamadaling makalabas ng tren at makababa sa istasyon na 'yun. Nahiwalay tuloy ako sa mga magulang ko. Naiwan ko sila sa loob ng tren.

Pero nagpumilit pa din ako. Pilit kong inilalapit ulit ang sarili ko sa tren kahit nagsimula ng umandar ito. Ang nasa isip ko nun, gusto ko silang makasama. Kailangan ko silang maabutan.

Ang ginawa ko, lumusot ako sa kung saan-saan. Patakbo kong sinuong ang kung anu-anong 'shortcuts'. Merong malawak na daanan, meron ding makipot. Hindi ko alam kung nasaan na ako, pero takbo pa din ako ng takbo. Hanggang sa makakita ako ng isang rollercoaster.

'Yun na ata ang pinaka-malaki at pinaka-mahabang rollercoaster na nakita ko. Mas malaki pa sa Space Shuttle na nasa Enchanted Kingdom. Kakaiba din siya. DAGAT ang nasa ilalim! Kung titingnan mo, sobrang nakakatakot ang sumakay lalo pa't tubig ang babagsakan mo 'pag nagkataon (Paano na lang 'pag nahulog ako eh hindi ako marunong lumangoy?). Tapos gabi na nun, madilim na ang kalangitan at paligid. Hindi tatagal dun ang mga mahihina ang puso.

Pero ang nasa isip ko, gusto kong sumakay. Kailangan kong makasakay sa rollercoaster na 'yun.

At 'yun nga ang ginawa ko.

Ang saya! Sobrang haba ng course na dinaanan ng rollercoaster! Tapos iba't-ibang slopes, iba't-ibang turns. Exciting sobra! Rawr! Hahaha. Sigaw ako ng sigaw, pero hindi ko maialis ang ngiti ko sa mga labi. It was one of my best experiences! Ang hirap i-explain ng naramdaman ko habang sakay ako dun, pero nung matapos na, gusto kong umulit pa.

Nang makababa na ako, naisip ko na ulit sina Mama. Naiwan na ata ako ng tuluyan ng tren na sinasakyan nila. Pero kailangan ko pa ding humabol sa kanila...

Ayun, nagising na ako ulit.

In Response

Dear Anonymous,

Alam mo ba kung ilang OFWs ang na-retrench sa buong mundo dahil sa economic crisis? Hindi mo alam? OK, ako din hindi ko alam. Hehe. Hindi ko alam kung ano ang eksaktong bilang, pero ang balita ko, madami KAMI. ‘Yung iba patuloy pa ding lumalaban sa hirap ng buhay. Naghahanap pa din ng panibagong trabaho para naman patuloy na may maipadalang pera sa pamilya. ‘Yung iba, umuwi na ng Pilipinas at luhaan.

Natawa ako sa mga ipinahayag mo. Para kasing andami mong alam, at close kayo ng dati kong Boss. Meron ba siyang mga nasabi sa ‘yo na hindi ko alam? Para kasing siguradong-sigurado ka sa sinabi mo na kaya ako natanggal sa trabaho eh dahil sa performance ko, at hindi dahil sa economic crisis.

Hindi ko minamasama ang mga sinabi mo. Meron ka namang point eh. Mali nga lang, at hindi ako ang pwede mong tukuyin d’yan. Siguro sa iba posible, but not in my case. I was not the best employee in the team, but my performance was definitely not the reason for my termination. Sorry to refute your allegations.

Oo, meron na akong panibagong trabaho. Tinanggap ko na 'yung isang offer, and I already started last week (though meron pa din akong nare-receive na calls from other companies up to now scheduling me for interviews). Sobrang challenging kasi I was tasked to spearhead a new division. From conceptualization to execution, ako ang gumagawa. Bahala ako kung ano ang gusto kong mangyari, but of course with my Boss’ approval. I get the opportunity to build my own team as well. (Gusto mong mag-apply?) Kaka-pressure kasi sobrang mataas ang expectations, pero kailangang kayanin. At alam ko namang kakayanin ko din. ‘Di ba nga mayabang ako? Hehe. = P

Hayaan mo, babalitaan kita sa mga susunod na mangyayari sa 'kin at sa bago kong trabaho. Basa ka lang.

Isama mo na din ako at ang iba pang mga OFWs sa mga dasal mo, kung OK lang sa 'yo. Na sana patuloy kaming gabayan ng Diyos at pagbutihan pa namin ang aming mga trabaho para na din sa aming pamilya at mga mahal sa buhay.

Pwede ba? Salamat in advance. = D


Cheers,

The Gasoline Dude

(Para sa comment ni Anonymous, click here.)

Ten Thousand

Kinabahan ako. Akala ko mapapauwi na ako ng Pilipinas.

Natanggal kasi ako sa trabaho dahil sa global economic crisis. Automatic, ni-cancel din ang Employment Pass ko. Wala akong choice. Kailangan kong lumabas ng Singapore a month after the cancellation of my EP. Naisip ko, paano na ‘yan? Wala pa akong ipon. Halos napupunta sa pang-araw araw na gastusin at remittances ang sinusuweldo ko. Paano na lang ang mga pangarap ko?

Pero natuto na ako. Sa dami ng naging karanasan ko sa buhay, naging a-tapang a-tao na din ako. Kahit kelan hindi ko naisip ang sumuko. Naka-full tank ata ‘to, mga chong! Walang mangyayari sa ‘kin kung mag-iiiyak lang ako at magrereklamo.

Tinodo ko ng buung-buo ang pag-aapply. Hindi ko inisip na recession ngayon. Hindi ako nakinig sa kuwento ng iba kung gaano kahirap maghanap ng trabaho dito sa Singapore dahil ‘freeze hiring’ ang karamihan sa mga companies dito. Inisip ko, kung wala silang posisyon para sa ‘kin, eh ‘di gumawa sila! (Haha ang yabang ko ano?) Ganun ako naging kabilib sa sarili ko. (Thanks to THE SECRET! Hehe.) Kawalan ng mga companies na 'yan ang hindi pagkuha sa ‘kin.

Maniwala man kayo o hindi, umabot sa halos 10,000 ang nagawa kong applications simula ng mawalan ako ng trabaho. Opo, sampung libo. Inisa-isa ko na ata ang lahat ng companies dito sa Singapore. Kahit alam kong walang vacancies, patuloy pa din ang pagkatok ko sa mga pintuan nila para ipagsigawan lang sa kanila na “HEY! HIRE ME! I’M REALLY GOOD!”

In a matter of almost three weeks, nagkabunga ang pangungulit, pagyayabang at pagtitiyaga ko. After some interviews here and there, Thank God! I have received, not one, but TWO job offers!

Mabait talaga ang Diyos. Kahit kailan hindi Niya ako pinabayaan. Kahit minsan ko na lang siya naaalala at lumalapit lang ako sa Kanya kapag may kailangan ako, hindi pa din niya ako iniiwan sa ere. Mahal pa din Niya ako kahit anong mangyari.

I can say that I am really blessed.

Actually, we all are.