Going Back?

I just got the most surprising phonecall.

It was someone from the past. My former BOSS!

Naalala niyo ba 'yung kinukuwento ko dati na na-retrench ako sa una kong trabaho dito sa Singapore? Naging isang malaking problema 'yun para sa akin. Mapapauwi kasi ako sa Pilipinas ng wala sa oras kapag hindi ako makahanap ng panibagong trabaho sa lalong madaling panahon.

The business was really bad last year because of the economic crisis. At dahil ako ang pinakahuling na-hire ng kumpanya, ako din ang unang pinakawalan. Masaklap, pero wala akong nagawa. Kailangang tanggapin ang kapalaran. Mabuti na lang at talagang mabait ang Diyos, in a matter of two to three weeks, nakahanap kaagad ako ng trabahong kapalit.

Last Friday habang sobrang busy sa opisina, nag-ring bigla ang cellphone ko. Hindi ko kilala kung sino ang tumatawag, pero sinagot ko pa din. Narinig ko bigla ang isang pamilyar na boses.

"Hey man, how are you?"

Si Rahul! Ang Indian kong boss sa dati kong kumpanya!

Taas-noo ako sa boss kong 'yan. He's one of my best mentors whom I highly respect. Mabait. Matalino. Very pleasant at personable. Although meron siyang mga business views and decisions na hindi ko sinang-ayunan, marami pa din akong natutunan sa kanya. And I love his family. He has a very loving wife and two cute kids.

Kinamusta niya ako. Tinanong kung saan na ako nagta-trabaho at ano na daw ba ang balita sa akin. Nag-kuwento naman ako tungkol sa mga pinagkakaabalahan ko.

Tapos 'eto na ang mga sunod na nangyari:

RAHUL: I'm thinking of bringing you back to the company.

AKO: *speechless*

RAHUL: The business is picking up this year. I want to rebuild the team. I want you to be part of it.

AKO: *speechless*

RAHUL: Think about it over the weekend. I will call you again by Monday, then we'll discuss.

AKO: OK. Great to hear from you again. I'll talk to you on Monday.

Kaya bukas, mag-uusap kami ni Rahul.

Abangan na lang ang susunod na kabanata.

I'm a Really "NICE" Guy!

Another heartache.

No details. All I want to say is, I cannot force myself to someone who does not and cannot appreciate me despite all my efforts. And I cannot compete with the past (What more to be compared to? FOUL!). It'd be a lost battle if pursued, just like digging my own grave.

Also, I've had enough of crappy, shitty excuses.

Need to move on and keep busy. Yes I'm hurting right now, but I don't want to waste my time anymore.

You will just be a waste of my time if ever.

Makapiling Kang Muli

Balik Singapore na ulit ako.

Marami ang nagtatanong kung bakit sandali lang daw ako nagbakasyon sa Pilipinas. Tanong ko naman sa sarili ko, maigsi nga lang ba ang isang linggo? Para kasing matagal din, medyo na-bore pa nga ako. After a few days, parang gusto ko na ulit bumalik ng Singapore. Hindi na nga ba ako sanay mamalagi sa sarili kong bayan? Nagsawa na nga ba ako sa ingay at polusyon ng Maynila?

Bago kayo mag-react, kaya naman kasi ako nakaramdam ng ganun eh dahil mabilis din akong naubusan ng pera sa dami ng pinamili at nilibre ko. Para akong naholdap pagkatapos ng ilang araw kaya naman naatat na ulit akong bumalik dito sa Singapore para magtrabaho at sumuweldo ulit. LOL

On a more serious note, kaya naman talaga ako umuwi ng Pilipinas pagkatapos ng mahabang panahon ay dahil kay Momski Womski. Siya ang first priority ko, at gusto kong makita ang tunay na kalagayan niya. Hindi din kasi madali para sa amin ang magkahiwalay dahil wala naman kaming maaasahan kundi ang isa't-isa. Wala na si Popski Wopski, at wala naman din akong mga kapatid. Opo, only child ako.

Kung madali nga lang na kunin na siya at dito na kami pareho manirahan para magkasama na kami ulit...

Pero hindi ko pa ata kaya. Hindi pa. :(

In Manila and Sick

Nandito na ako sa Pilipinas!

I'm currently enjoying my fourth day in my beloved country. I've been spending most of my time with family and close online friends, pero badtrip kahapon, nagsimula akong magkasakit! Right now I have a terrible headache and been sneezing non-stop. Meron din akong ubo at sipon kaya pumunta ako sa ospital para magpa-checkup kanina. :(

I will be flying back to Singapore this coming Friday. Nakakalungkot isipin kasi marami pa akong gustong gawin pero dahil nga may sakit ako, mukhang magba-bonding kami ng kuwarto at kama ko. Pero OK lang naman kasi that would mean more time with my Mom and less expenses. Pero sana nga gumaling na kaagad ako.

Salamat nga pala sa mga Blogger at Plurker at Twitter friends ko na nakipagkita at nakipag-inuman sa 'kin. Kahit bitin, nag-enjoy ako ng sobra sa ilang oras na pagsasama natin. At pasensiya na din sa mga hindi ko na-invite kasi balita ko marami ang nagtatampo. :(

Ayan sumasakit na naman ang ulo ko. Kailangan ko na ulit magpahinga. I will definitely write in full detail kung ano ang mga nangyari sa 'kin sa bakasyon ko from Day 1, pero baka pagbalik ko na lang ng Singapore.

I still have 2 days to roam around and experience Manila once again. Sana nga gumaling na ko bukas.