Bago

Nagsimula na ako sa panibago kong trabaho.

I’m currently doing advertising sales for a travel and lifestyle magazine. Alam niyo ‘yung mga babasahin sa loob ng eroplano? ‘Yung nasa harap ng upuan o kaya naman eh ‘yung inaabot ng mga flight attendants? Ayown, ganown ‘yung magazine.

Masaya naman ako sa bago kong trabaho. Although malaki ang pressure kasi kailangang makabenta, exciting at sobrang challenging. Wala talaga akong experience sa advertising sales, pero mukha namang kakayanin ko ang trabaho. Nae-enjoy ko ang ginagawa ko sa araw-araw dahil marami akong nakakausap na tao.

Mababait din ang mga bago kong bosses and colleagues. Very helpful sila kapag meron akong mga tanong at mga bagay na hindi naiintindihan. At siyanga pala, sobrang ganda ng publisher namin. At meron akong colleague na naging Miss Singapore dati, at meron ding Pinoy na kamukha ni Bianca Gonzales. *tulo laway*

Sana lang ma-regularize ako after 3-6 months.

Continuation

Hindi ako galit sa boss ko.

Naintindihan ko kung bakit niya ako tinanggal. Performance-wise, naging maayos naman ang trabaho ko, pero profits-wise, hindi talaga masyadong kumikita ang kumpanya. I didn’t take it personally. From a businessman’s point-of-view, keeping me still onboard seems to be not a wise thing to do anymore.

Pero siyempre, tao din ako. May puso at damdamin din. *pasok Maalaala Mo Kaya theme song* Napapunta ako sa toilet pagkatapos ng pag-uusap namin at nagkulong sa isang cubicle doon. Napaisip, napatanong sa sarili at napaiyak na din. Napa-text din ako sa isang matalik na kaibigan at nag-ayang makipag-inuman.

Paano na? Nangyari na ‘to sa ‘kin dati. Ayoko pang umuwi ng Pilipinas. May kasalanan ba ako? Mayroon ba akong naging mga pagkukulang? Maybe. I guess my best wasn’t good enough. Pero naisip ko, tulad din ito ng isang romantic relationship. If nothing seems to work out despite all efforts at wala nang opportunity for growth, maybe it’s time to move on and move forward.

Alam kong kailangan kong kumilos agad para magkaroon ng panibagong trabaho. I have to be proactive as I cannot afford to lose my source of income at this moment. Pagkatapos kong mahimasmasan, napatawag ako sa isa kong contact who works for a publishing company. This guy called me up a few days prior, scheduling me for an interview with their CEO, but due to some conflicts in schedule, hindi ito natuloy.

Nagkataong wala ang contact ko nung araw na ‘yun at surprisingly, ni-transfer ako ng operator sa CEO mismo. Tinanong ko kung open pa ‘yung position na ino-offer sa ‘kin dati, and she said yes but she also mentioned that they are already at the final stage of selection. She asked me if I’d be available for interview that same day, kaya hindi na ako nag-aksaya ng oras. Nagpaalam ako sa boss ko na aalis ako ng maaga, at dumiretso na sa interview ko.

I was praying the Lord’s Prayer repetitiously habang nakasakay sa bus out of nervousness and desperation. Ang tanging nasa isip ko, "I need that job! I want that job!" Hindi ako usually kinakabahan sa mga interviews, but that time it was different. I badly needed God’s comfort and strength.

Pagdating ko, I got interviewed by the CEO, Sales Director and Account Manager. The interview took about an hour to finish. Naging maayos naman. Naging confident din ako sa pagsagot ng mga tanong nila.

Then the CEO asked, “Did you pray for this job?”

Nagulat ako sa tanong niya. First time kong maka-encounter ng ganyang tanong sa interview. Bumalik sa alaala ko lahat nang mga nangyari sa akin nung araw na ‘yun, kasama ‘yung pag-uusap namin ng boss ko at pagda-drama ko sa toilet. I answered yes, tapos kinuwento ko sa kanya ‘yung pagdadasal ko ng The Lord’s Prayer ng paulit-ulit sa bus.

To make this short, naging happy ang ending ng kuwento ko. I was informed that I got the job that same afternoon. Nagkapirmahan na din kami ng contract after that interview. THANK YOU LORD! Who would have thought, ‘di ba? That same day na natanggal ako sa trabaho eh nagkaroon din ako ng panibagong job offer. :)

There really is a God. At kahit kailan eh hindi Niya ako pinabayaan.

At mukhang ayaw pa Niya akong paalisin ng Singapore.

Reason Behind

My boss has decided to kick me out of the company, and then gave me a month to stay.

Masakit, pero kailangang tanggapin. Medyo inexpect ko na din naman, pero nabigla ako sa timing. I was told about it last Thursday morning. Tinawag ako ng boss ko sa opisina niya, at humingi ng updates on my existing accounts. After that, he told me about the bad news.

I was initially hired as a Business Development Consultant. Ang trabaho ko: explore other business opportunities for the company. Challenging 'yung work, pero ang problema, walang binigay na budget. Hindi ako pwedeng mag-hire ng sarili kong tao dahil walang ipapa-suweldo. Naging one-man team tuloy ako. I was doing everything, from planning to execution to monitoring. Ako ang tagagawa ng mga proposals at taga-conceptualize ng mga marketing collaterals. Ako din ang nagko-conduct ng cold calling, telemarketing at face-to-face sales presentations sa mga prospective clients. Ang mahirap niyan, pati client service operations at administration eh kasama pa din sa trabaho ko. Madami din akong ginagawang reports na kung ano-ano.

The company is a small one. Nung pumasok ako, apat lang ang empleyado, and that already includes my boss. Mabibilang din sa isang kamay ang dami ng cliente. Sobrang limited ng resources. Laging walang budget. Maniwala kayo o hindi, kadalasan ng 'budget' eh nanggagaling pa sa bulsa namin. Wala din kaming petty cash.

Balak ko na nga sanang mag-resign sa simula pa lang. Although nakaka-close ako ng deals, nahirapan ako sa client servicing. Andami ko kasing ginagawa kaya hindi ko kaya lahat ng mag-isa. Lagi kong sinasabi sa boss ko ang mga concerns ko, pero hindi niya ina-aaprove ang mga solutions na nire-recommend ko.

After a few months, I was given an additional job scope: account management. Ako ang pinag-handle ng existing accounts. Ako ang nakikipag-meeting sa mga clients in person at umaalam ng mga kailangan nila. Kapag may mga concerns at queries sila, ako ang sumasagot. Na-enjoy ko ang trabaho dahil marami akong nakikilala at nakakasalamuha. Lagi din akong nasa field, hindi tulad sa office na boring at sobrang nakakaantok. After a year, masasabi kong naging successful ako dahil napalaki ko ang mga accounts na hinandle ko kahit papaano.

Pero last week, pinag-forced resignation ako ng boss ko. Hindi daw kasi kumikita ang company.

(to be continued)